ณ.จุดนัดพบ ปั๊ม ปตท สนามเป้า เวลาเกือบ  5  ทุ่มครึ่งแล้ว เพื่อนเก่าปนใหม่ทั้งหมด 19  ชีวิต มาพร้อมกันตามที่นัดหมาย คนขับพร้อมรถตู้ 2 คันพร้อม ออกเดินทาง มุ่งหน้าสู่จังหวัดพิษณุโลก จุดหมายแรกคือ วัดพระศรีคงจะใช้เวลาประมาณ 6 ชม. ในการเดินทางในเวลากลางคืนไม่มีคำว่าเงียบสงบเลย แม้แต่น้อย  มีเสียงพูดคุย ปล่อยมุข  หัวเราะตลอดเวลา  ประหนึ่งไม่ได้เจอกันมากว่าทศวรรษ  เรียกว่าคุยมาราธอนเลยแหละ ตั้งแต่ กรุงเทพจนถึงพิษณุโลก ขนาดแวะกินข้าวต้มที่นครสวรรค์ ก้อยังไม่หยุดคุย
ทริปนี้ส่วนใหญ่  คุ้นหน้า  คุ้นตากันเป็นอย่างดี  มีเพื่อนใหม่มาแจมด้วย 6 คน  อู๋ กานต์ อิ๊ค ดิว ปุ๊ก นก ดูท่าทางแต่ละคนจะหวาดกลัวเมื่อต้องมาร่วมทริปกับพวกที่มีปากเป็นอาวุธอย่างพวกเรา

          ราว  5.30  น.  เราก็มาถึงวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ  เพื่อรอนมัสการพระพุทธชินราช เนื่องทางวัดจะเปิดประตูให้เข้านมัสการเวลา 6 โมงไปวัดคราวนี้เราไม่กล้าเสี่ยงเซียมซี  เลยกลัวคำทำนายมาก ใช้เวลาอยู่ที่วัดไม่นานนักก็ออกเดินทางสู่  อช. ภูหินร่องกล้า  คราวนี้ความเงียบสงบ เริ่มบุกรุก เพราะแต่ละคนล้วนอิดโรย อดนอนมาทั้งคืน  คาดว่าคงเงียบไปราวครึ่งชั่วโมงได้  มาตื่นอีกทีตอนที่แวะกินข้าวเช้าที่ตลาดอำเภอนครไทย  เราคาดเดาเองว่า อำเภอนี้เป็นอำเภอเล็ก ๆ  ไม่พลุกพล่านมากนัก  พอท้องอิ่มก็ออกเดินทางทันที ความโกลาหลเริ่มกลับมาอีกครั้ง  นกกระจอกเริ่มมีพลังแล้ว  ส่งเสียงกันใหญ่เลย
ถนนเข้าอุทยานจะเป็นถนนลาดยางสภาพดี  ภูมิทัศน์สองข้างทางเป็นไร่ข้าวโพด นาข้าว  เขียวขจีไปตลอดทาง  อาจเป็นเพราะเราชอบสีเขียวของนาข้าว  เราเลยรู้สึกว่ามันงาม -  งามมาก  ดูแล้วสดชื่น

          เที่ยวป่าหน้าฝนทำให้เราลุ้นมากว่าจะเจอฝนมากน้อยขนาดไหน  อช. ภูหินฯ  ตั้งอยู่ในระดับความสูงเท่าไหร่    ไม่รู้จากระดับน้ำทะเล  แต่อากาศเย็นตลอดเลย  ทั้งฝนและเมฆ หมอก ต่างออกมารับแขกกันสุดฤทธิ์  อาหาร  มื้อแรกเป็นกระเพราหมูสับ + ไข่ดาว  เวรกรรม  !  พี่บังซา คนขับเป็นอิสลาม  ต้องขอประทานอภัย  พวกเราลงมติกันว่าจะเที่ยวอยู่บนนี้ก่อน แล้วพรุ่งนี้ ค่อยไปน้ำตกชาติตระการ  มีหลายคนอยากไป  น้ำตกหมันแดง  แต่เวลาไม่เอื้ออำนวย  เลยเก็บที่ที่สามารถไปได้ง่าย  สะดวก  สบายแทน

           ลานหินแตก    มีลักษณะเป็นลานหินโล่ง  มีเนื้อที่ราว  40 ไร่  ที่ได้ชื่อว่า  “ลานหินแตก”  เราเดาว่าน่าจะมีที่มาจากการแยกตัวของแนวหิน  ที่เกิดจากการแทรกตัวของน้ำที่กัดเซาะข้างใต้  ทำให้เกิดเป็นรอยแยก พบได้ทั่วไป    บางรอยมีเสียงน้ำ  เสียงลม  วี๊ดวิ๊ว  อยู่ตลอด  พี่ปิยะบอกว่าทริปหน้า เราจะมาสำรวจร่องน้ำพวกนี้  อืม !
ปลายสุดของลานหินแตก  เป็นหน้าผา และเป็นจุดชมวิวที่สวย  มีชื่อว่า  “สุดแผ่นดิน”  เป็นจุดชมพระอาทิตย์ตกที่สวยมาก  แต่ตอนที่เรามาถึงยังบ่ายอ่อน  ๆ  อีกนานกว่าพระอาทิตย์จะเลิกงาน  เลยขอตัว  รอไม่ไหว อ้อ !  ทางเข้าลานหินแตกอยู่ใกล้กับฐานพัชรินทร์  ที่ฐานนี้มีบ้านพักไว้คอยบริการนักท่องเที่ยวด้วย    มีอยู่หลังนึงเป็นเรือนแถวตั้งอยู่ริมเขามีระเบียงยื่นออกไป  ลมโกรกตลอดเวลา  มองเห็นลานหินแตกได้สบายมาก

       กังหันน้ำ  เป็นกังหันตั้งอยู่ริมน้ำตก  คาดว่าน่าจะใช้พลังงานน้ำในการตำข้าว  ปัจจุบันใช้งานไม่ได้แล้ว  แต่ตัวกังหันยังอยู่ในสภาพเกือบสมบูรณ์  ถัดจากกังหันน้ำเป็นป่ารก  มีป้ายติดไว้ว่าห้ามเข้า  มีวัตถุระเบิด เยื้อง ๆ กับทางลงกังหันน้ำ  คือ  โรงเรียนการเมือง การทหาร  ห้องเรียนคือกระท่อมที่ตั้งเรียงราย  อยู่ในป่า  เราไม่รู้ว่าที่นี่เขาสอนอะไรกันบ้าง  แต่หากโรงเรียนในปัจจุบันเป็นแบบนี้  จะน่าอยู่มาก  เพราะมีต้นไม้มากมาย
ที่หลบภัยทางอากาศฯ  เป็นถ้ำขนาดใหญ่  สามารถจุคนได้ถึง  500  คน     อยู่ใกล้ ๆ กับ  โรงเรียนฯ

          ลานหินปุ่ม – ผาชูธง  เป็นสัญลักษณ์ของอุทยานแห่งนี้เลย  มีทางแยกจากถนนเข้าไป  1  กม.  แล้วต้องเดินเท้าต่อไปอีกราว  1.2  km.  วันที่เราไปมีหมอกลงมาก  ฝนตกปรอย ๆ  อากาศเย็นเลยแหละ  ดอกไม้ที่ขึ้นส่วนใหญ่จะเป็นดอกประดู่สีขาว  และมีดอกไม้ที่เราไม่รู้จักชื่อด้วย  สีสันสดใสมาก  ม่วงจี๊ด  เหลืองอ๋อย ทางเดินไปลานหินปุ่ม  เป็นทางเดินสบาย  มีดอกไม้ให้ชมตลอดทาง พบมากที่สุดคือดอกเปราะภูสีขาว ไม่กี่อึดใจก็ถึงที่หมายแล้ว ลานหินปุ่มเป็นลานหินอยู่ริมผา  มีปุ่มนูนกลมทั้งบริเวณ  เป็นจุดชมพระอาทิตย์ตกที่สวยมาก  เบื้องล่างคือ พื้นที่ป่าสีเขียว  ภูเขาที่มองเห็นอยู่ไกลลิบ ๆ  เขาบอกว่าคือภูกระดึง           เดินต่อไปตามทางอีกราว  500  ม.  ก็จะเจอ  “ผาชูธง”  ในอดีต  พคท. จะมาชูธงทุกครั้งที่นี่เมื่อรบชนะ  แต่ตอนนี้มีธงชาติไทย โบกสะบัดอยู่เป็นการถาวรแล้ว

          อาหารเย็นมื้อแรกเป็นแบบง่าย  ๆ  สิ่งที่กังวลมากที่สุด  คือการหุงข้าว  แต่ละคนทำทางโปรทั้งนั้น สุดท้ายหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยของข้าวเลยตกอยู่กับพี่บังซาคนขับรถของเรา  สันนิษฐานว่า  แกห่วงตัวเอง  หากต้องกินข้าวที่พวกเราหุง การทำอาหารเป็นการกระชับความสัมพันธ์เลยแหล่ะ  แม้อาหารจะออกมาหน้าตาประหลาด  แต่ก็อร่อย และหมดเรียบทุกมื้อ มันเป็นเรื่องปกติมากที่ต้องมีวงสุรา  ตอนแรกเรากังวลมากว่าจะกินกับใคร  “เราจะกินเหล้ากันหรือเปล่า?”  แต่พอแวะเข้าปั๊มครั้งแรก  เราเห็นมีคนเดินไปจด ๆ จ้อง ๆ หน้าตู้แช่เบียร์  เรากระโดดใส่เลย  เจอพวกแล้ว !
อากาศบนภูหินฯ  ตอนกลางคืนหนาวมาก  จึงกินเหล้าได้อร่อยมาก  ยิ่งร่ำสุรากับมิตรถูกใจด้วยแล้ว  สุขเหลือหลาย  วงเหล้าคึกคัก  แต่พอมีวงไพ่มาตั้งเคียงข้าง  สมาชิกหายเกือบหมดเหลือตัวเต็งไม่กี่คน

           เราว่านาฬิกาปลุกของทริปนี้  คือ  พี่นัท  เราตื่นเพราะแกเดินปลุกตลอด  บรรดาสุภาพสตรีลุกขึ้นมาทำอาหารเช้า ปกติเราเองก็ช่วยทำอาหารอยู่หรอก  แต่เมื่อเช้านี้ลุกขึ้นมาเขาก็ทำเสร็จสิ้นเรียบร้อย  เราก็กินได้เลย
วันที่  2  เรามีโปรแกรมไป  อช. น้ำตกชาติตระการ  อยู่ไม่ไกลจากภูหินฯ นัก  ที่คาดการณ์คร่าว ๆ  คือ  จะไปชมความงามของน้ำตกทั้ง  7  ชั้น  พักกินอาหารกลางวันที่ชั้น 4  แล้วไปเที่ยวถ้ำด้วยเลย  ทางไปถ้ำค่อนข้างลำบากเป็นทุ่งหญ้า  ต้องเดินราว  3  กม.  หากใครไม่ไหวก็พักรอที่ น้ำตก  เราเลือกพักรอ  เพราะเริ่มมีอาการไข้จับ  เพราะตากฝน  ตากน้ำค้างเมื่อคืน
ทางเดินจากน้ำตกชั้นที่  1  ไปชั้นที่  2  ค่อนข้างชันมาก  หอบเลยแหละ ถือเป็นบททดสอบไป ภูสอยดาว  แวะถ่ายรูปกันเรื่อย ๆ  ไม่นานก็มาพร้อมกันที่น้ำตกชั้นที่ 4 ต้องเลือกแล้วว่าใครจะไปต่อ  ทุกคนเลือกไปหมดเราเลยต้องไปด้วย  เริ่มด้วยการข้ามน้ำตกก่อนเลย มีบางคนก้าวพลาด เลยอาบน้ำเรียบร้อย  ทางเดินช่วงแรกค่อนข้างชันมาก  กะไม่ถูกว่าเดินกี่กิโลเมตร  จึงถึง  “ผาแดง”  เพราะมัวแต่หอบ
 ผาแดง เป็นผาหินทราย สีแดง เป็นจุดชมวิวที่สวยเลยแหละ  มองเห็นไร่นาชาวบ้านสุดลูกหูลูกตา เป็นที่ชื่นชอบของบรรดาช่างภาพทั้งหลาย
จุดหมายต่อไปคือ  “ผากระดานเลข”  ทางเดินช่วงนี้เดินสบายกว่าช่วงแรกมาก ไม่ชัน เราไม่รู้เหมือนกันว่าผากระดานเลขนี่เป็นอย่างไร  เพราะลงไปไม่ได้  เจ้าถิ่นเขาไม่อนุญาติ
ตอนแรกพรานกับโอ๊ต เดินนำลงไปก่อน  แล้วร้องโวยวายว่ามีแตนอยู่ไปไม่ได้  สักพักโอ๊ตก็เดินกลับขึ้นมา  บวมมาเลย  โดนแตนต่อยไป  3  แผล  ทุกคนเลยรวมตัวไม่ลงไปดู  จัดการต้มมาม่ากินเป็นอาหารกลางวัน ตรงทางลงนั่นแหละ พี่พรานแกใจดี  กลับลงไปเผาไล่แตนให้  พอเราอิ่มแล้ว แกก็บอกว่าลงไปดูได้แล้ว เขาไปกันหมดแล้ว พอเดินลงไปก็เจอแตนอีก  เลยบอกว่าไม่ดูแล้วไปต่อเถอะ  เป็นการกินมาม่าที่ Hi มาก มันมีเรื่องต้องตัดสินใจว่าจะกลับทางเก่าระยะทาง  ราว  2  กม.  หรือไปทางใหม่  ราว 1 กม. ไปลงที่วัดในหมู่บ้าน ชาวบ้านเรียกว่าวัดคำปุ้น แล้วให้รถมารับกลับไปที่น้ำตก  ทุกคนเลือกแบบหลัง  ยกเว้นพี่ปิยะแกพยายามโน้มน้าวให้ทุกคน  กลับทางแรก  เพราะแกลืมกางเกงไว้  จะกลับไปเอา  แต่ไม่มีใครคล้อยตามแกเลยหงอย ๆ

          ทางช่วงนี้ลงเขาอย่างเดียวเลย  เราว่าเดินยากกว่าขึ้นเขานะ  เพราะหัวเข่ากระแทกตลอดเวลา  เดินกำลังสนุกก็ถึงวัดแล้ว  ขึ้นรถของเจ้าหน้าที่กลับน้ำตก เราออกจากน้ำตกชาติตระการราวบ่าย  2  โมง  แวะซื้อเสบียงที่นครไทกลับไปหุงหาอาหาร เย็นนี้เราจะไปดูพระอาทิตย์ตกที่ลานหินแตกอีกครั้ง ลานหินแตกไม่ใช่เขาวงกต แต่ก็สามารถหลงได้ง่ายมาก  เพราะไม่สามารถาข้ามร่องนี้ได้  ต้องหาสะพานให้เจอ ถึงจะเดินถูกทาง  ถ้าหากข้ามได้โดยไม่เจอสะพานจำไว้เลยว่าหลงแล้ว เราใช้เวลาไป  “สุดแผ่นดิน”  ประมาณ  15  นาที  เพราะช่างภาพทั้งหลายลุ้นมาก กลัวพระอาทิตย์กลับก่อน  ระหว่างที่ตั้งหน้าโกยกันอยู่  พระอาทิตย์ส่องประกายสวยมาก  แต่พอไปตั้งกล้องรอจริง ๆ  ไม่มีแล้ว บรรดาช่างภาพส่ายหัวดิกเลย  ไม่ได้กันเลยสักภาพ
ในบรรดาช่างภาพทริปนี้  ดิวน่าอิจฉาที่สุด  เพราะมีผู้ช่วยมาด้วย  คอยหยิบจับอุปกรณ์ส่งให้  ส่งข้าว  ส่งน้ำ  ซับเหงื่อ กางร่มให้กล้องเวลาฝนตก  ผิดกับ  กานต์ , อิ๊ค,  พี่เด่น  ต้องช่วยตัวเอง  ส่วนพี่นิน  อันนี้กึ่ง ๆ คือ  ใช้ขาตั้งกล้องของพี่เด่น  พอพี่เด่นตั้งขาตั้ง  ตั้งกล้อง  วัดแสง  และถ่ายรูปเสร็จแล้ว  เธอเสียบต่อทันที  ไม่ต้องแบก  ไม่ต้องวัดแล้วเลย สรุปว่าไม่ได้ภาพพระอาทิตย์ตกดิน

 ก่อนกลับ แวะกินข้าวเย็นที่ลพบุรี (อภินันทนาการจากพี่เด่น)  เสร็จแล้วแวะส่งโอ๊ต ที่อยุธยา  ผจญรถติดที่รังสิตนิดหน่อย  ถึงสนามเป้าราว  4  ทุ่มกว่า  เพื่อน ๆ  ที่มาถึงก่อนนั่งรออยู่แล้ว  ล่ำลา  แยกย้าย ถึงบ้านเกือบเที่ยงคืน แล้วก็สลบเหมือดเลย

ตุ๋ม  : เล่าเรื่อง / อิ๊กคิว , แหม่มกะปิ , ปลาปิรันญ่า : รูป